Inmiddels ben ik weer bekomen van mijn stageles van vanmorgen. Twee reflecties en heel wat snoepjes hebben ervoor gezorgd dat ik er met wat meer plezier op terugkijk dan toen de les net voorbij was.
Zo’n middelbare school is toch anders dan een basisschool. De leerlingen zijn ouder, groter, kunnen meer, verwachten meer en weten meer, en dat houdt in dat wij als muziekstagiaires nóg meer moeten weten en kunnen. Poeh.
Vorige week heb ik brugklas 1B het nummer ‘Nooit meer een morgen’ van Marco Borsato aangeleerd en beloofd dat we het deze week inclusief rap zouden doen. De twee ‘rappers’ waren helaas niet helemaal op en top voorbereid (maar ik wel! dus in mijn planning stond al dat ze nog even samen mochten oefenen). Met de rest van de klas zong ik het ‘wat zou je doe-hoen, wat zou je doe-hoen’ en dat ging best goed. De rappers kozen niet helemaal hetzelfde tempo als ik in gedachten had en samen met de klas ging dat een beetje ongelijk. Ik ben tijdens de hele les vergeten om de maat aan te geven (dom, DOM) en dat was waarschijnlijk de reden dat het daarom niet zo soepeltjes verliep als ik had gehoopt. Ik had ook nog bedacht dat het leuk zou zijn om de melodie mee te spelen op klokkenspelen (begint op een C, knetter eenvoudig) en de grondtonen van de akkoorden op zes keyboards. Deze noten had ik op het bord gezet met de namen erboven (dat doe ik ook nooit meer) en de leerlingen met de klokkenspelen mochten het zelf uitzoeken. Bij sommigen was dat snel gedaan en anderen zochten het hele ding af naar de goede noot (terwijl die gewoon naast de C zat). Uiteindelijk hebben we het klassikaal gerepeteerd en toen ging het prima. Met z’n allen het hele lied gezongen/gespeeld en gerapt en we waren precies in 45 min. klaar.
Jelmer en ik krijgen steeds uitgebreide reflecties met Lennard Mollema en dat is erg fijn. Hij vond dat het goed was gegaan, maar dat ik wel een beetje veel hooi op mijn vork had genomen. De les verliep vlot en zonder al teveel gedoe. Natúúrlijk had ik een duidelijk maat moeten geven en natúúrlijk schrijf je de notennamen niet op het bord (ten eerste lijken het akkoordsymbolen en ten tweede zijn de leerlingen dan niet met muziek bezig maar met taal ofzo), maar ja. Het waren volgens Lennard allemaal beginnersfouten waar je alleen maar heel veel van kunt leren. ‘Want als je alles al kon dan zat je hier niet.’
